Un’ode all’artista Argentino

ginobili

Επιμέλεια: Γιάννης Τουτούνης

Πως να ξεκινήσει κανείς να γράψει για έναν αθλητή σύμβολο για ένα ολόκληρο έθνος, για έναν παίκτη που κατάφερε να μας συγκινήσει τόσες φορές, οχι μόνο με τα αγωνιστικά του κατορθώματα, αλλά κυρίως με το μαχητικό του πνεύμα και το ψυχικό του μεγαλείο;

Υπάρχει άραγε κάτι που δεν έχει γράφτει για τον τεράστιο Manu Ginobili, υπάρχει κάτι που δεν έχει σχολιαστεί για τον τρόπο παιχνιδίου του και για τις μεγάλες στιγμές που μας έχει χαρίσει και συνεχίζει να μας χαρίζει ακόμα και σε αυτήν την προχωρημένη- μπασκετικά- ηλικία;

Φυσικά προκειται για ρητορικές ερωτήσεις  αφού αφενός φρόντισε να τραβήξει τα φώτα πάνω του πολύ νωρις,κατακτώντας πολύ γρήγορα σχεδόν οποίον τίτλο διεκδίκησε, αφετέρου η μακροβιότητα του μας έχει αναγκάσει να διερευνούμε τι είναι αυτό που τον ξεχωρίζει.

Αγωνιστικά, δεν υπάρχει τομέας στον οποίο να μην συνεισφέρει. Βασικά κάνει πάντα αυτό που χρειάζεται η ομάδα την εκάστοτε στιγμή και ανάλογα με την ροή του αγώνα, ακόμα και αν αυτό είναι να εξολοθρεύσει την νυκτερίδα που τρομοκρατεί το AT&T Center.

Μας έχει χαρίσει τρομέρες στιγμές κάνοντας συλλογή με όλους τους superstars που έχει κόψει πάντα με θεαματικό τρόπο (sorry Kevin), κάνοντας την άμυνα να φαίνεται όχι αγγαρεία, αλλά ο μόνος ουσιαστικός δρόμος για την νίκη. Θα μπορούσε να πεί κανείς ότι το παιχνίδι του Manu, συνοψίζει τον τρόπο με τον οποίο οι Spurs έγιναν σε διάστημα 15ετίας ένα από τα πιο επιτυχημένα franchises.

Αλλά και στην επίθεση, ο0 poetry in motion τρόπος με τον οποίο κινείται στον χώρο και προσεγγίζει το καλάθι για να τελειώσει τις φασεις με το αγαπημένο του Eurostep η με βροντέρα καρφώματα με το ένα χέρι τον κάνουν πραγματικά joy to watch σε επίπεδα που λίγοι παίκτες έχουν καταφέρει.

Πώς να ξεχάσει κάνεις τον τρόπο με τον οποίο κυριολεκτικά διαμέλησε όλοκληρη την άμυνα των Lakers για να τελειώσει την φάση με εκκωφαντικό κάρφωμα; Πως να σβηστεί από την μνήμη το buzzer beater  του στο Ολυμπιακό Τουρνουά της Αθήνας με θύμα την Σερβία;

Υποτιμημένος όσο λίγοι, σταθερά στην δεκάδα των καλύτερων SGs για πολλά χρόνια, έκανε πάντα πολύ περισσότερα απο όσα έβλεπαν οι περισσότεροι και κυρίως κατέκτησε τίτλους και διακρίσεις όσο λίγοι άλλοι. Εξάλλου είναι ένας από τους δύο παίκτες που έχει κατακτήσει την Euroleague, τον τίτλο στο NBA αλλά και χρυσο Ολυμπιακό μετάλλιο.

To πάθος του για το μπάσκετ το απέδειξε και εκπροσωπόντας την Αργεντινή σε όλα τα μεγάλα ραντεβού,χωρίς να υπολογιζεί κούραση και τραυματισμούς. Υπήρξε ο ηγέτης μιας πραγματικά ταλαντούχας γενιάς παικτών χαρίζοντας στην χώρα μεγάλες στιγμές. Το κλάμα του στο τελευταίο του παιχνίδι με την φάνελα της εθνικής αποτέλεσε το επιστέγασμα μιας μεγάλης πορείας.

Un'ode all'artista Argentino

Αν όμως πρέπει να αναζητήσουμε ένα χαρακτηριστικό που τοποθετεί τον Manu στο πάνθεον και διπλά σε πραγματικά τεράστιους αθλητές και προσωπικότητες, αυτό είναι το ωμό ταλέντο του στο μπάσκετ, η ίδια του η φύση που του προσέδωσε αυτά τα χαρίσματα, σωματικά και πνευματικά για να παράξει αυτό το μπάσκετ υψηλού επιπέδου.

Για αυτόν τον παίκτη δεν ακούγεται υπερβολή το τσιτάτο «Το μπάσκετ είναι στο DNA του». To τρομακτικό μπασκετικό IQ του άλλωστε του επιτρέπει να παίρνει πάντα την σωστή απόφαση και να πασάρει με απίστευτη ακρίβεια, μοιράζοντας κάποιες απο τις καλύτερες ασιστ των τελευταίων 20 χρόνων.

https://www.youtube.com/watch?v=9yPdHdlhaxg

Σε τελική ανάλυση αυτό που δεν τον αφήνει να αφήσει τα παρκέ είναι αυτή η αιώνια φλόγα, η επιθυμία να κράταει την μπάλα στα χέρια και να γράψει την δικιά του μουσική όπως μόνο αυτός ξέρει.

Στα μάτια των περισσοτέρων ο Ginobili υπήρξε ένας σπουδαίος ρολίστας με μια επιτυχημένη καριέρα.

Στην δική μου συνείδηση o Manu είναι ο πιο μεγάλος μη αμερικάνος που έχει αγωνιστεί στο NBA και στο peak του υπήρξε ίσως ο καλύτερος μπασκετμπολίστας της εποχής ακόμα και αν αυτό δεν καταγράφηκε ποτέ στα στατιστικά ή στις ατομικές διακρίσεις. Ο Manu είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση όχι μονο αθλητή αλλά και ανθρώπου. Στα δικά μου μάτια ο Μanu Ginobili είναι το μπάσκετ…