Top 10 εκπλήξεων της τελευταίας δεκαετίας ( 2004-14) στο ποδόσφαιρο – Μέρος B’

Top 10 εκπλήξεων της τελευταίας δεκαετίας ( 2004-14) στο ποδόσφαιρο – Μέρος B'

euro-2004-greece1

Το δεύτερο μέρος του Top 10 των εκπλήξεων της τελευταίας δεκαετίας ( 2004-2014) στο πιάτο σας με μια μικρή χρονοκαθυστέρηση. Ποιες ήταν οι 5 πιο απρόσμενες πορείες ομάδων τα 10 τελευταία χρόνια στο ποδόσφαιρο; Η απάντηση στο άρθρο που ακολουθεί το οποίο στο Νο1 σας θυμίζει την μεγαλύτερη επιτυχία του ελληνικού ποδοσφαίρου ως σήμερα.


5.Μονπελιέ, Πρωταθλήτρια Γαλλίας 2011-12

Top 10 εκπλήξεων της τελευταίας δεκαετίας ( 2004-14) στο ποδόσφαιρο – Μέρος B'

Ούτε ο πιο αισιόδοξος φίλαθλος της Μονπελιέ θα πίστευε πως η ομάδα του που είχε τερματίσει 14η την προηγούμενη σεζόν, όχι απλώς θα κόντραρε την Παρί Σεν Ζερμαίν μέχρι τέλους για την κατάκτηση του τίτλου αλλά θα τα κατάφερνε κιόλας! Τίποτα λοιπόν δεν προϊδέαζε τους Γάλλους φιλάθλους για την εξέλιξη αυτή. Η Μονπελιέ ως τότε ουδέποτε είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα Γαλλίας ( έχει βέβαια στην κατοχή της 2 Κύπελλα ) ενώ αποτελούσε και ομάδα- ασανσέρ ανάμεσα στις δύο πρώτες εθνικές κατηγορίες. Όμως η σεζόν 2011-12 θα αποδεικνυόταν η χρονιά της. Η ομάδα του ταλαντούχου προπονητή Ρενέ Ζιράρ ήταν ένα καλοδουλεμένο σύνολο το οποίο είχε κάποιες μονάδες που ξεχώριζαν. Καλύτερος παίκτης και Πολυτιμότερος ποδοσφαιριστής της σεζόν για το γαλλικό πρωτάθλημα ήταν ο Ολιβιέ Ζιρού, ο νυν επιθετικός της Άρσεναλ που θα ολοκλήρωνε τη χρονιά με 21 γκολ και 9 ασίστ, πρώτος και στους δύο τομείς για την Μονπελιέ και πρώτος σκόρερ της λίγκας. Πολύ σημαντικός επίσης, για την λειτουργία της ομάδας ήταν ο Γιούνες Μπελχαντά μια πραγματική ορχήστρα που έκανε τα πάντα στο μεσοεπιθετικό χώρο. Τα άκρα της Μονπελιέ ήταν επίσης καθοριστικά: οι εξτρέμ Ρεμί Καμπελά και Τζον Ουτάκα με την βοήθεια και των μπακ Μπoκαλί και Μπεντιμό πρόσφεραν γκολ και ασίστ ενώ ο Σουλεϊμάν Καμαρά σκόραρε συνεχώς στα ντέρμπι σημαντικά τέρματα που συνήθως έκαναν την διαφορά ανάμεσα στην επιτυχία και την αποτυχία. Στην άμυνα ο αρχηγός Γιανγκά – Μπιβά ήταν πραγματικός βράχος ενώ ο Χιλιανός Μάρκο Εστράδα ήταν ο οργανωτής του παιχνιδιού της Μονπελιέ παίρνοντας την πρώτη πάσα από την άμυνα.  Ζιρού, Καμπελά και Γιανγκά – Μπιβά αγωνίζονται αυτή τη στιγμή στην Πρέμιερ Λιγκ ( Άρσεναλ ο πρώτος, Νιουκάσλ οι δύο τελευταίοι) όντας οι καλύτεροι πρεσβευτές εκείνης της πορείας. Η Μονπελιέ κέρδισε της Λιλ και Μαρσέϊγ από δύο φορές, την Λυών μία φορά και απέσπασε σπουδαία ισοπαλία στο Παρίσι από την άμεση διώκτρια της, αποτελέσματα που αποδείχτηκαν κρίσιμα στην κατάκτηση του τίτλου. Παρ’ όλο που όλοι περίμεναν πως κάποια στιγμή στον δεύτερο γύρο θα κατέρρεε από την πίεση, η ομάδα της Νότιας Γαλλίας έπαιζε χωρίς άγχος καθώς και η 2η θέση ήταν τρομακτική επιτυχία. Ας μην ξεχνάμε όμως πως και για την Παρί ήταν η πρώτη φορά μετά από χρόνια που έθεσε ως στόχο τον τίτλο, απόρροια της αλλαγής του ιδιοκτησιακού καθεστώτος. Οι Άραβες θα έμεναν με την όρεξη και θα έπρεπε να περιμένουν άλλη μια χρονιά ενώ αυτός που θα χαιρόταν θα ήταν ο παλαβός πρόεδρος του συλλόγου, Λουί Νικολέν που έβαψε τα μαλλιά του πορτοκαλί και μπλε ( τα χρώματα της ομάδας ) κατά την φιέστα τίτλου, εκπληρώνοντας την υπόσχεση του. Την επόμενη χρονιά η Μονπελιέ θα αγωνιζόταν στον ίδιο όμιλο με τον Ολυμπιακό στο Champions League ( οι ερυθρόλευκοι θα κέρδιζαν και τα δύο ματς ) αλλά θα έμενε μακριά από τις πρώτες θέσεις επηρεασμένη από τις  αποχωρήσεις βασικών παικτών.


4.ΑΠΟΕΛ, Προημιτελικά Champions League 2011-12

Top 10 εκπλήξεων της τελευταίας δεκαετίας ( 2004-14) στο ποδόσφαιρο – Μέρος B'

Η ατράνταχτη απόδειξη πως τα μπάτζετ δεν παίζουν μπάλα ήταν ο ΑΠΟΕΛ της σεζόν 2011-12, ο οποίος πραγματοποίησε ένα μικρό ποδοσφαιρικό θαύμα. Ξεκινώντας από τα προκριματικά της διοργάνωσης, ο πρωταθλητής Κύπρου θα έφθανε μέχρι τις 8 καλύτερες ομάδες του Champions League. Με παίκτες που είχε ανακαλύψει το τμήμα scouting του συλλόγου σε Πορτογαλία και Λατινική Αμερική όπως οι Αίλτον και Μοράις και παίκτες που αποχώρησαν ως αποτυχημένοι από το ελληνικό πρωτάθλημα, όπως οι Μαντούκα, Χιώτης και Χαραλαμπίδης, ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς συνέθεσε ένα δυνατό σύνολο που μπορούσε να κοντράρει οποιονδήποτε αντίπαλο. Στα προκριματικά το ΑΠΟΕΛ βρέθηκε πολλές φορές σε δύσκολη θέση στα ματς με την Σλόβαν Μπρατισλάβας και την Βίσλα Κρακοβίας, όμως κατάφερε να προκριθεί στους ομίλους. Εκεί με αντιπάλους τις Πόρτο, Ζενίτ και Σαχτάρ όχι μόνο δεν ήταν ο κομπάρσος του ομίλου του αλλά αντίθετα τερμάτισε πρώτο με 9 βαθμούς, μένοντας αήττητο εκτός έδρας (!). Στους 16 η Λυών στην τελευταία της ανταγωνιστική χρονιά τα βρήκε μπαστούνια από τον «Θρύλο» της Κύπρου, ο οποίος με ήρωα τον Διονύση Χιώτη πήρε την πρόκριση στα πέναλτι, στο δεύτερο ματς στο ΓΣΠ. Η Ρεάλ Μαδρίτης ήταν ανυπέρβλητο εμπόδιο στους 8, όμως το ΑΠΟΕΛ κρατάει από αυτή την μονομαχία τα 2 τέρματα στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου αλλά και το γεγονός πως το πρεστίζ του συλλόγου αυξήθηκε θεαματικά. Πλέον όλοι στην Ευρώπη γνώριζαν για τον ΑΠΟΕΛ, του οποίου η πορεία παρομοιάστηκε με αυτή της Εθνικής Ελλάδας το 2004. Για περισσότερα σχετικά με το ΑΠΟΕΛ αλλά και το κυπριακό ποδόσφαιρο δες εδώ.


3.Σπόρτινγκ Μπράγκα, Τελικός Europa league 2010-11

Top 10 εκπλήξεων της τελευταίας δεκαετίας ( 2004-14) στο ποδόσφαιρο – Μέρος B'

Η ομάδα του πορτογαλικού Βορρά βρισκόταν πάντα στη σκιά της Πόρτο και των μεγάλων της Λισσαβόνας, Μπενφίκα και Σπόρτινγκ. Την τελευταία δεκαετία η Μπράγκα κατέλαβε 5 φορές τη 4η θέση στο πορτογαλικό πρωτάθλημα πάντα πίσω από τις συγκεκριμένες αντιπάλους. Όμως τη σεζόν 2010-11 θα εξέπληττε την ποδοσφαιρική Ευρώπη με την πορεία της στο Europa League που θα ήταν κάτι παραπάνω απο ικανοποιητική, φθάνοντας στον τελικό της διοργάνωσης! Είχε προηγηθεί η καλύτερη της χρονιά στο πορτογαλικό πρωτάθλημα ( 2009-10 ) όταν και θα κόντραρε την Μπενφίκα για τον τίτλο τερματίζοντας εν τέλει στη 2η θέση, 5 βαθμούς πίσω από τους « Αετούς » της Λισσαβόνας. Μια θέση που θα της εξασφάλιζε τη συμμετοχή στα προκριματικά του Champions League. Η Μπράγκα θα έστελνε προειδοποιητικές βολές ήδη από τον Αύγουστο για το τι θα ακολουθούσε μέσα στη χρονιά αποκλείοντας διαδοχικά τις πιο έμπειρες Σέλτικ και Σεβίλλη για να βρεθεί στους ομίλους της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Έχοντας κληρωθεί στον ίδιο όμιλο με Άρσεναλ, Σαχτάρ Ντόνετσκ και Παρτίζαν, η Μπράγκα θα καταλάμβανε την 3η θέση  που οδηγεί στους 32 του Europa League ( με highlight την εντός έδρας νίκη επί της Άρσεναλ με 2-0 ). Η πορεία όνειρο θα συνεχιζόταν στο E.L. όπου η Μπράγκα θα απέκλειε αρχικά την πολωνική Λεχ Πόζναν προτού πετάξει έξω διαδοχικά τις Λίβερπουλ και Ντιναμό Κιέβου με κύριο όπλο την σκληροτράχηλη άμυνα της. Τα ημιτελικά και ο τελικός θα αποδεικνύονταν πορτογαλική υπόθεση. Αρχικά, η Μπράγκα θα απέκλειε χάρης τον κανονισμό του εκτός έδρας γκολ την Μπενφίκα πριν ταξιδέψει στο Δουβλίνο, όπου θα αντιμετώπιζε την Πόρτο στον τελικό ( 47χλμ η απόσταση των 2 πόλεων, η πιο κοντινή ανάμεσα σε 2 φιναλίστ μέχρι το περσινό Ρεάλ- Ατλέτικο). Η Μπράγκα είναι ναι μεν από την Πορτογαλία όμως είχε περισσότερους Βραζιλιάνους παίκτες στο ρόστερ της από γηγενείς! Χαρακτηριστικά η αποστολή για τον τελικό αποτελούταν από 9 Βραζιλιάνους, 6 Πορτογάλους, 1 Περουβιανό, 1 Καμερουνέζο και 1 Νιγηριανό! Οι Βραζιλιάνοι επιθετικοί Λίμα και Άλαν ήταν βασικοί συντελεστές της ομάδας στην πορεία προς τον τελικό, όμως ηγέτες της ομάδας ήταν οι Πορτογάλοι Ούγκο Βιάνα,  γεννημένος μάλιστα στην επαρχία της Μπράγκα, και Κουστόδιο, ο οποίος σκόραρε το γκολ της πρόκρισης στον ημιτελικό απέναντι στην Μπενφίκα. Κοινό σημείο τους το πέρασμα από την Σπόρτινγκ Λισσαβόνας όπου είχαν βίους παράλληλους. Ο Βιάνα ήταν βασικός πρωταγωνιστής ενώ ο Κουστόδιο δεν μπορούσε να βρει χρόνο συμμετοχής στα «λιοντάρια». Αρχιτέκτονας  της ομάδας ήταν ο ανερχόμενος Ντομίνγκος Πασιέντσα ο οποίος έκτοτε δεν έχει στεριώσει πουθενά. Στον τελικό η Πόρτο του επίσης ανερχόμενου τεχνικού Αντρές Βίλας- Μπόας  και του Κολομβιανού σουπερσκόρερ Ράνταμελ Φαλκάο θα αποδεικνυόταν αξεπέραστο εμπόδιο και η ήττα με 1-0 ήταν απολύτως τιμητική. Ωστόσο, η Μπράγκα με τις σπουδαίες εμφανίσεις της θα παρουσίαζε ένα διαφορετικό μοντέλο προσέγγισης της επιτυχίας, όπου κύριο ρόλο δεν έχουν τα λεφτά του μεγιστάνα ιδιοκτήτη που εξασφαλίζουν αργά ή γρήγορα τρόπαια (βλ. Τσέλσι, Μάντσεστερ Σίτυ, Παρί Σ.Ζ.)  αλλά οι προσεγμένες κινήσεις, η μεθοδική δουλειά του συλλόγου σε όλα τα επίπεδα αλλά και το σωστό scouting παικτών, οι οποίοι αποκτούνταν με γνώμονα κατά πόσο ταίριαζαν στην αγωνιστική φιλοσοφία.


2.Πόρτο – Μονακό, Τελικός Champions League 2003-04

Top 10 εκπλήξεων της τελευταίας δεκαετίας ( 2004-14) στο ποδόσφαιρο – Μέρος B'

Η σεζόν 2003-04 για το Champions League θα έκρυβε πολλά αναπάντεχα αποτελέσματα στα παιχνίδια των νοκ- άουτ με συνέπεια να φθάσουν στους ημιτελικούς τέσσερις ομάδες που λίγοι περίμεναν: Πόρτο, Μονακό, Ντεπορτίβο Λα Κορούνια και η νεόπλουτη Τσέλσι. Οι δύο πρώτες θα έπαιρναν και την πρόκριση στον τελικό. Ας δούμε όμως πως «Δράκοι» και Μονεγάσκοι συνέθεσαν τον πιο απρόσμενο τελικό όλων των εποχών του Champions League. Η Πόρτο του Ζοσέ Μουρίνιο είχε προειδοποιήσει μια χρονιά νωρίτερα με την κατάκτηση του Κυπέλλου UEFA, όμως το γεγονός αυτό δεν την καθιστούσε σε καμία περίπτωση σοβαρή απειλή για τα μεγαθήρια του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, απλά μια υπολογίσιμη δύναμη που έχρηζε προσοχής. Η Πόρτο στηρίχθηκε στους γηγενείς παίκτες που είτε είχαν προέλθει από τις ακαδημίες της είτε είχε αποκτήσει από το πορτογαλικό πρωτάθλημα και οι οποίοι αποτέλεσαν τον βασικό κορμό της Εθνικής Πορτογαλίας που θα έφθανε στον τελικό του Euro 2004, όπου θα έχανε το τρόπαιο από την ομάδα που βρίσκεται στο Νο1 της καταμέτρησης μας. Ντέκο, Μανίς, Κοστίνια, Καρβάλιο, Φερέϊρα, Μέντες, Ρικάρντο Κόστα, Μποσίνουα, όλοι τους θα πραγματοποιούσαν σπουδαίες καριέρες στο αγγλικό ή ισπανικό πρωτάθλημα μετά τις εμφανίσεις εκείνης της χρονιάς. Η Πόρτο θα προκρινόταν στους 16 ως 2η πίσω από την Ρεάλ Μαδρίτης και μπροστά από Μαρσέϊγ και την Παρτίζαν. Στη φάση των 16 το γκολ του Κοστίνια στις καθυστερήσεις στο Ολντ Τράφορντ απέναντι στην Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ θα έσωζε τον Μουρίνιο και την πορεία της ομάδας, η οποία θα απέκλειε την δυνατή Λυών στα προημιτελικά με συνολικό σκορ 4-2. Η πιο δύσκολη κόντρα θα ήταν στα ημιτελικά με την Ντεπορτίβο να είναι ισάξια της Πόρτο όμως το πέναλτι του Ντερλέι θα έκανε την διαφορά για τους «Δράκους». Από την άλλη πλευρά η Μονακό του Ντιντιέ Ντεσάν  θα ξεκινούσε την πορεία της από ένα πολύ δύσκολο όμιλο με την συμμετοχή της Λα Κορούνια, της Αϊντχόφεν και της Α.Ε.Κ., με το ματς της Αθήνας να διεξάγεται στη « Λεωφόρο » λόγω της κατεδάφισης του γηπέδου της Νέας Φιλαδέλφειας. Η Μονακό θα εντυπωσίαζε τερματίζοντας πρώτη 1 βαθμό μπροστά από Ντεπόρ και PSV, επικρατώντας της Λα Κορούνια με το απίστευτο 8-3 στον αγώνα του « Λουί Ντε » με 4 τέρματα του Κροάτη με το όνομα- γλωσσοδέτης, Ντάντο Πρσο. Στους 16 η ομάδα του Πριγκιπάτου θα περνούσε δια πυρός και σιδήρου  την Λοκομοτίβ Μόσχας. Στην φάση των 8 θα παρακολουθούσαμε μία από τις ωραιότερες κόντρες σε νοκ άουτ παιχνίδια ανάμεσα σε Μονακό και Ρεάλ Μαδρίτης. Στον πρώτο αγώνα στο Μπερναμπέου, η Ρεάλ θα επιβάλλει την ανωτερότητα της με το τελικό 4-2 να είναι τιμητικό για τους Μονεγάσκους. Στο 83’ ο δανεικός από την Ρεάλ, Φερνάντο Μοριέντες που δεν «χωρούσε» στην υπερομάδα των «Γκαλάκτικος» με μια καταπληκτική κεφαλιά θα μείωνε σε 4-2 για την Μονακό, με το κοινό των Μαδριλένων να τον αποθεώνει. Στον επαναληπτικό η Ρεάλ θα έπαιρνε το προβάδισμα με τον Ραούλ που θεωρητικά ξεκαθάριζε ποιος θα έπαιρνε την πρόκριση. Υπολόγιζε όμως χωρίς τον αρχηγό της Μονακό, Λουντοβίκ Ζουλί που με 2 γκολ και μια ασίστ στον Μοριέντες θα γύριζε το ματς δίνοντας την πρόκριση στην ομάδα του. Στα ημιτελικά η Μονακό και η Τσέλσι θα μας χάριζαν δύο τρομερούς αγώνες, όμως θα ήταν η γαλλική ομάδα που θα πανηγύριζε με το συνολικό 5-3 την πρόκριση στον τελικό. Η τελευταία αναμέτρηση του Champions League θα ήταν παράσταση για ένα ρόλο με την Πόρτο να επικρατεί με 3-0 χωρίς να αντικρίσει αντίσταση. Έτσι, η πρώτη συμμετοχή Έλληνα ποδοσφαιριστή σε τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης με φανέλα ξένης ομάδας, αυτή του Άκη Ζήκου δεν θα συνοδευόταν από την κατάκτηση του τροπαίου. Ο μύθος του Ζοσέ Μουρίνιο θα ξεκινούσε να χτίζεται και η Πόρτο θα παρέμενε στα υψηλά στρώματα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου σε αντίθεση με την Μονακό, η οποία θα έπεφτε ακόμη και κατηγορία μέχρι να επανέλθει μόλις φέτος στο Champions League. Οι δυο τους όμως απέδειξαν πως οι εκπλήξεις έχουν περιθώριο εμφάνισης ακόμη και στο κορυφαίο επίπεδο του Champions League!


1.Εθνική Ελλάδας, Πρωταθλήτρια Ευρώπης 2004

http://www.youtube.com/watch?v=OVU6XYJPLw8

Στο Νο1 όπως είχαμε προαναγγείλει, η μεγαλύτερη στιγμή του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η κατάκτηση του Euro 2004 από την εθνική Ελλάδας αποτελεί πιθανότατα την μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία των διοργανώσεων εθνικών ομάδων. Η επιτυχία αυτή πιστώνεται κατά κύριο λόγο στον άνθρωπο που άλλαξε τον ρου του αθλήματος στην χώρα μας, τον Όττο Ρεχάγκελ. Ο « Ρεχακλής» του ελληνικού ποδοσφαίρου οδήγησε μια ταλαντούχα γενιά ελλήνων ποδοσφαιριστών ( Καραγκούνης, Νικοπολίδης, Κατσουράνης, Χαριστέας, Μπασινάς, Βρύζας, Φύσσας, Δέλλας, Καψής, Τσιάρτας, Νικολαΐδης, Γιαννακόπουλος  και ο αρχηγός Ζαγοράκης ήταν οι βασικοί συντελεστές του θριάμβου ) στην κορυφή της Ευρώπης αιφνιδιάζοντας με την σπουδαία τακτική του τις παραδοσιακές δυνάμεις της Γηραιάς Ηπείρου. Η Εθνική ομάδα ως τότε έβλεπε με τα κιάλια τα τελικά διοργανώσεων έχοντας μόνο μια συμμετοχή σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κι άλλη μια σε Παγκόσμιο, η οποία και εξελίχθηκε σε φιάσκο. Η κατάκτηση του Euro 2004 αποτέλεσε το έναυσμα για μια άκρως επιτυχημένη δεκαετία με την εθνική να δηλώνει παρών στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα του 2008 και του 2012 ( όπου προκρίθηκε στα προημιτελικά) και στα Μουντιάλ του 2010 και του 2014 ( όπου έφθασε στις 16 καλύτερες ομάδες του κόσμου και για ένα πέναλτι δεν προκρίθηκε στους 8). Ας επιστρέψουμε όμως στο Euro 2004 για να δούμε πως η Ελλάδα έφθασε μέχρι το τρόπαιο. Αρχικά, η κλήρωση στα προκριματικά με Ισπανία, Ουκρανία, Β. Ιρλανδία και Αρμενία είχε χαρακτηριστεί δύσκολη, πράγμα που φάνηκε στις δύο πρώτες αγωνιστικές, στις οποίες η Ελλάδα ηττήθηκε από Ισπανία και Ουκρανία με το ίδιο σκορ (2-0). Θα ακολουθούσαν όμως 6 συνεχόμενες νίκες ( ανάμεσα τους και το διπλό στη Σαραγόσα με τη γκολάρα του Γιαννακόπουλου) οι οποίες θα οδηγούσαν στα τελικά της Πορτογαλίας. Η πρόκριση και μόνο αποτελούσε επιτυχία, ωστόσο η εθνική δεν θα έμενε εκεί. Στην πρεμιέρα θα έκανε αισθητή την παρουσία της κερδίζοντας τους διοργανωτές με 2-1. Η ισοπαλία με την Ισπανία και το χρυσό γκολ του Βρύζα στην ήττα από την Ρωσία θα οδηγούσαν την Ελλάδα σε ανεξερεύνητα εδάφη: νοκ- άουτ παιχνίδια διοργάνωσης. Θα ακολουθούσαν δύο μεγάλοι αγώνες- έπη απέναντι σε Γαλλία και Τσεχία, τα οποία το «Πειρατικό» θα κέρδιζε με το ίδιο σκορ (1-0) όπως και τον τελικό κόντρα στην οικοδέσποινα Πορτογαλία, ένα αποτέλεσμα που έμελλε έκτοτε να καθιερωθεί ως το εθνικό μας σκορ! Η Ελλάδα θα σόκαρε την ποδοσφαιρική Ευρώπη και θα συνέχιζε τις υψηλές πτήσεις χωρίς όμως να ανεβάσει επίπεδο το ελληνικό ποδόσφαιρο όσο αφορά τους συλλόγους. Όμως η χώρα θα έβγαινε μια για πάντα από την ανυποληψία και θα καθιερωνόταν ως σημαντική ποδοσφαιρική δύναμη.